اين جا چيزي شبيه من
خياباني دراز با شيارهاي مخصوص تراموا
شروع مي شود
و صبح
اندامم را كه شكلي از رفتن نبوده هيچ وقت
با قهوه هاي متاسف مربوط مي كند
سال هاست
گوشه هايي از من به ايستگاه نمي رسد
من مرده ام
مرگ تازه اي هستم
كه تا دست به دست نشده
به دست راستمان وابسته ام
به تجارت اورانيوم
و صدايم را تقليد مي كنم براي اين جناح افراطي
پوسيده گي هاي بزرگي ريشه مي دهد(دارد)
مي زند به سرم
به دوستت دارم هاي همسرم
عادت دارم
و هنوز وقتي حواسم را از تهران به زمين مي گذارم
از ديوانه گي ام كه روي ديوار ديگري درز مي كند
بالا مي زنم
و تا امتداد اين روزنامه هاي عصر
با لهجه ها ي اين همه جنوب
مرددم
و با آن كه مرددم
مجبورم
از زني كه مدام پيچيده است به عكسي
كه بر عكس گود مي شود توي چشمم
حالا كه خودم را فاش مي كنم
كسي قدغن
بالا مي زند از من
و تهراني كه زود باور است
در جا مي زند
در جايي كه نيست
نبوده
هيچ وقت .
|
+| نوشته شده توسط
samira در جمعه 4 اسفند1385
|
